NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
W poprzednim sezonie:
- To bunt. - Z drogi, Saru. Ognia.
Ustąp.
Kapitanie, zbliża się.
Wykryto sygnatury warpu.
Ognia!
Nie!
Orzekamy, że komandor Michael Burnham zostaje pozbawiona stopnia
i skazana na dożywotnie pozbawienie wolności.
Pomogłaś rozpętać wojnę. Chcesz mi pomóc ją zakończyć?
Będziemy mogli zmaterializować się wszędzie w znanym wszechświecie.
Tak pokonamy Klingonów.
Tylko jeden skok.
Jesteśmy w równoległym wszechświecie. Panuje w nim Imperium Ziemskie.
Nie ukłonisz się przed cesarzem?
Mój kapitan nie jest z mojego wszechświata.
Tylko z twojego.
Klingoni są bliscy zgładzenia Federacji.
- Nie możemy sobie pozwolić na zasady. - To wszystko, co mamy.
Potrzebujemy dziś buntu,
by udowodnić, jacy jesteśmy?
Jesteśmy Gwiezdną Flotą.
Wojna się skończyła.
Były w niej triumfy.
Duchowe zwycięstwa.
Odwaga większa niż rozsądek.
To były ponure czasy.
Których nie możemy zapomnieć.
Nie pozwolimy, by desperacja zniszczyła moralność.
To Zjednoczona Federacja Planet.
- Kapitan na mostku. - Tymczasowy kapitan.
Zajmijcie stanowiska.
Poruczniku Detmer, kurs na Wolkan.
- Maksymalny warp. - Tak jest.
WEZWANIE POMOCY
- Transmisja przychodząca. - Zidentyfikuj źródło.
Mam kod Federacji. Zanieczyszczony.
- Próbuję go oczyścić. - Sternik, zwolnij.
Wychodzimy z warpu.
- Wywołanie od kapitana Pike'a. - To U.S.S. Enterprise.
Kosmos.
Ostateczna granica.
Ponad nami.
Wokół nas.
W nas.
Zawsze zwracaliśmy się do gwiazd, by odkryć, kim jesteśmy.
Tysiące wieków temu, w Afryce,
plemię Xem Abathwa zebrało się, by opowiedzieć historię.
Opowieść o dziewczynie, która zanurzyła ręce w popiele
i wyrzuciła go w niebo, by stworzyć Drogę Mleczną.
Ukryła w niej sekret.
Wiadomość pogrzebana między wiecznymi gwiazdami.
Gigantyczny list w butelce stworzonej z czasu i przestrzeni,
widoczny tylko dla tych,
którzy otworzyli serce na tyle, by go przyjąć.
Pojawiło się u nas dziecko.
Jest człowiekiem.
Jest sierotą.
Ponosimy za nią odpowiedzialność.
Co stało się z rodzicami?
Coś niewyobrażalnego.
Mam na imię Amanda.
A ty?
Michael.
Błogosławię cię.
Całe moje życie.
Chcesz poznać naszego syna?
Gdy pierwszy raz usłyszałam historię o dziewczynie tworzącej gwiazdy,
nie byłam gotowa zrozumieć.
Nie wiem, czy teraz jestem.
Spock.
Spock?
To Michael Burnham.
Zamieszka z nami.
Będziesz uczył ją wolkańskich zwyczajów.
Oczekuję, że będziecie przyjaciółmi.
Witaj.
Operacyjni, co się dzieje? Potrzebują naszej pomocy?
Nie mogę stwierdzić. Enterprise jest offline.
Poza podtrzymywaniem życia. Skany pokazują 203 osoby.
Cała załoga żyje.
Wciąż wzywają pomocy.
Sygnał jest zbyt zniekształcony na łączność głosową.
Może kod Morse'a przejdzie!
Przepraszam.
Przed chwilą szumiało. Łączność to wyciszyła, ale...
Oczywiście. Przepraszam.
Dalej, łączność.
Czy mogą przejść na Morse'a?
Doskonała sugestia. Proszę spróbować, panie Bryce.
Mój kolega jest etnobotanikiem na tym statku.
Znam specyfikacje.
Tylko katastrofa mogła powalić ten statek.
Ster, wykrywacie kapsuły ratunkowe albo wahadłowce?
Nie. Cholera, ale piękność.
Transmisja przychodząca.
Kapitan Pike prosi o pozwolenie na wejście na pokład.
A z nim inżynier i naukowiec.
Udzielam pozwolenia.
Komandorze poruczniku Burnham, powitasz ich razem ze mną.
Tak jest.
Nie sądziłem, że jeszcze ujrzę Spocka.
Ja też.
Do wszystkich zespołów naprawczych:
zgłoście się do przełożonych, którzy przydzielą wam zadania.
Twój brat jest oficerem naukowym na Enterprise.
Przyrodni brat.
Twój układ hormonalny przyspieszył.
- Denerwujesz się tym spotkaniem. - Nic mi nie jest.
Chodziło mi o pozytywny wydźwięk tego zwrotu, czyli „oczekiwanie”.
Otrzymaliśmy wezwanie pomocy od jednego z wiodących statków.
Jestem na misji w trybie rozwiązywania problemów.
To właśnie wyczuwasz.
Współrzędne potwierdzone.
- Współrzędne teleportacji ustawione. - Masz rodzeństwo?
Siostrę. Sirannę.
Nie oczekuję ponownego spotkania.
Dzieli nas nieprzekraczalne terytorium.
- Znam to uczucie. - Przesył.
Transporter ustawiony. Przesył.
Witamy na pokładzie, kapitanie.
Jestem komandor porucznik Saru, kapitan tymczasowy U.S.S. Discovery.
W czym możemy pomóc?
To trochę niezręczne, ale w Mojave
nauczyłem się, żeby wskakiwać do zimnego strumienia.
Jestem tu na rozkaz Floty,
by przejąć dowodzenie na mocy Dyrektywy 19, paragraf C.
Nie otrzymaliśmy powiadomienia.
Chciałem to zrobić osobiście,
z szacunku do tego, co przeszła wasza załoga.
Wybacz, kapitanie.
Ta dyrektywa obowiązuje tylko w trzech przypadkach.
Rychłego niebezpieczeństwa,
zagrożenia życia obywateli Federacji
lub z braku oficerów tej samej lub wyższej rangi
mogących stłumić zagrożenie.
Z którym przypadkiem mamy do czynienia?
Z wszystkimi.
Specjaliści od transporterów ze zmiany gamma na stanowiska.
Widzę, gdzie Federacja lokuje kapitał.
Nie pożądaj statku bliźniego swego.
- Poza tym mamy nowe uniformy. - Są piękne, kapitanie.
Bardzo kolorowe.
W ciągu ostatniej doby
czujniki wychwyciły siedem czerwonych wybuchów
na przestrzeni 30 000 lat świetlnych.
Idealnie zsynchronizowane, ledwo zdążyliśmy zebrać dane
i nagle zniknęły. Poza jednym.
Taka precyzja wyklucza chaos zjawiska naturalnego.
- To jakiś sygnał? - Tak to nazywamy.
Przekażę głos oficerowi naukowemu. Twoja piłka, Connolly.
Zdaje się, że to nie księżyce, gwiazdy ani inne planetoidy.
Nie możemy niczego się dowiedzieć
ani wejść w interakcję.
Gdy próbowaliśmy skanować, komputer fiksował.
Jak kompas na Biegunie Północnym.
Zgrabnie ujęte.
Czemu o tym nie pomyśleliśmy?
Zmarnotrawiliśmy tyle słów.
Metafora jest nazbyt uproszczona.
To raczej porównanie.
Więc jestem pani winien porównanie, komandorze poruczniku...
Burnham. Michael Burnham.
Mówił, że jesteś mądra.
Mamy wspólnego znajomego.
Wiem o tym.
Pan Spock.
Myślałam, że go zobaczę.
Czasem lepiej nie mieć oczekiwań.
Można uniknąć rozczarowania.
Przepraszam.
- Przepraszam. - Przepraszam.
- Linus.
Jak się czujesz? Wyglądasz...
Tak. Słyszałam, że coś krąży.
Może sygnały to przejściowa anomalia.
Rozdarcie tkaniny czasoprzestrzeni.
Czarne dziury mogą powodować podobne zaburzenia.
Nie takiego stopnia.
Sześć godzin temu sygnał ustabilizował się na tyle,
że ustaliliśmy pozycję.
Byliśmy w drodze i nagle bum.
Statek doznał krytycznych awarii systemów.
Leci do nas ekipa, która ma ściągnąć statek do doku.
Proszę o kody dowodzenia, panie Saru.
- Nie mogę tego zrobić. - Słucham?
Najpierw konieczne jest uwierzytelnienie DNA
w obecności całej załogi mostka.
Standardowa procedura od czasu wojny.
Oczywiście.
Na zdrowie.
Dobrze, kapitanie.
Proszę zaczekać na weryfikację.
Chorąży Sylvia Tilly.
Jestem najnowszym kandydatem Programu Szkolenia Dowódców.
- Cześć. - Piękne łożyska paznokci.
- Dziękuję. - Proszę.
Coś jest nie tak. Mały palec...
Dziwnie rozmawiać o tym palcu z kapitanem.
To niezbyt autorytatywny palec.
Rozumie pan.
Jest na złym polu. Mogę?
- Żart. - Boże. Myślałam, że zepsułam kapitana.
Nie rozumiem. Wszystkie informacje powinny być...
Tam. O Boże. To pańska teczka.
- Proszę wybaczyć. - W porządku.
Usiądźcie sobie. Śmiało.
Niech każdy przeczyta.
Jestem kapitan Christopher Pike.
Są tu moje wyróżnienia, dziecięca diagnoza astmy.
Czerwone „F”.
Oblana astrofizyka na akademii.
To trudna zmiana.
Lecieliście na Wolkan po nowego kapitana.
Przekazano mi tajne informacje dotyczące poprzedniego.
Wiem, że zdradził załogę.
Na waszym miejscu też miałbym wątpliwości.
Ale jestem inny.
Nie jestem Lorcą.
Federacja już się zjeżyła.
Ostatnim razem, gdy badaliśmy
nieznane zaburzenia energii, wybuchła wojna z Klingonami.
Nigdy nie napotkaliśmy niczego podobnego do tych sygnałów.
Energia potrzebna, by je stworzyć, przekracza nasze pojmowanie.
To powitanie?
Deklaracja wrogości?
Dlatego przenieśli mnie na Discovery.
Chcą szybko się dowiedzieć.
W tej chwili
tylko ta kropeczka może nam powiedzieć, gdzie to jest.
Ster, wprowadź współrzędne.
Złożymy wizytę.
- Piąty faktor warp. - Tak jest.
Za pańskim pozwoleniem.
Statek należy do pana.
W porządku.
Lecimy.
Słyszysz?
Wysłałem ci moją ulubioną arię, żebyś zmienił
swoje kiepskie zdanie o operze kasseeliańskiej.
A żeby nie było tak lekko,
kupiłem nam bilety.
Wiem, że jej nie znosisz i robisz to tylko dla mnie, ale...
Uwielbiam, gdy robisz coś dla mnie.
Uwielbiam to.
Do zobaczenia później.
Komandorze?
Komandorze Stamets?
Proszę wybaczyć.
Jako uczestnik Programu Szkolenia Dowódców zostałam wyznaczona
do zarządzania relokacją zasobów.
- Napęd zarodnikowy... - Już wiem,
czemu Hugh tak wielbił kasseeliańską operę.
Misternie utkane matryce tonalne.
Przedziwny zachwyt między instrumentami i głosem.
Hugh mówił, że to pojmę, i miał rację.
Jak zwykle.
Skoro napęd zarodnikowy jest nieaktywny...
Maszynownia znów stanie się
standardowym pomieszczeniem inżynieryjnym póki Disco nie stanie na nogi.
Widzę, że nie wyznaczyli panu nowego laboratorium.
Ale przypomniałam sobie, że Brianna od nauk logicznych
ma dwa piętra na poziomie trzecim.
Po co jej tyle miejsca? Nauki logiczne to medytacja.
Nawet się nie porusza.
Przeniosłam ją do składziku na 12, a pana do niej.
Jestem upojona władzą.
Dziękuję ci, ale to niepotrzebne.
Co mam zrobić z wyposażeniem?
Umieść w magazynie.
Ale serio.
Po porozumieniu w Paryżu
Wolkańska Akademia Nauk zaproponowała mi stanowisko wykładowcy.
Zgodziłem się.
Zostanie pan na Wolkanie? A co z siecią?
Ma ją pan w garści. Jeszcze tyle może pan osiągnąć.
Wiesz, że kasseeliańska primadonna ćwiczy całe życie dla jednego występu?
Gdy dochodzi do ostatniego wysokiego E,
wbija sztylet w pierś i umiera.
Przeżywa w tej nucie całe życie.
A ja przeżyłem całe życie
dzięki osiągnięciom na Discovery.
A co z...
Wszędzie widzę Hugha.
Ile jeszcze mogę znieść?
Gwiezdna Flota zgodziła się na transfer.
Został odroczony do zakończenia misji Pike'a.
Muszę panu powiedzieć...
To miejsce jest dla pana nawiedzone,
ale może to dobrze?
Może dzięki duchom i potężnym energiom
pokochał pan naukę.
Tilly, jesteś...
olśniewająca.
Będziesz wspaniałym kapitanem,
bo kierujesz się miłością.
Ale...
Powtarzaj za mną.
Dobrze.
- Nie będę... - Nie będę...
...tyle mówić.
...tyle mówić. Okej.
Nie chcę, żeby pan odchodził.
„»Nie zechciałbyś mi powiedzieć, którędy mam teraz iść?«
»To zależy w dużym stopniu od tego, gdzie chcesz dojść«, odpowiedział Kot.
»Właściwie to mi wszystko jedno« - rzekła Alicja.
»W takim razie obojętnie, którędy pójdziesz«, odpowiedział Kot”.
Którędy chcesz pójść?
Do domu, na Ziemię.
Kiedyś cię tam zabiorę.
Drzwi.
- Mogę wejść? - Tak.
Oczywiście.
ALICJA W KRAINIE CZARÓW
Ludzkie przysłowie mówi prawdę. Ciężko zmienić stare nawyki.
Może wcale się nie da.
Wiedziałeś, że Amanda mi to czytała?
Chociaż często wieczorami pracowałem,
nie przeszkadzało mi to w słuchaniu.
Jej głos dawał ukojenie nam obojgu.
Opuszczę Discovery, gdy tylko wyjdziemy z warpu.
Wolkańskie Dowództwo poprosiło, bym współpracował z Flotą
przy tworzeniu oddziału specjalnego.
Te sygnały muszą zostać odczytane.
Trzeba wziąć pod uwagę, że pojawiły się po wojnie.
Są powiązane? Czy to Klingoni?
Nie.
Rozmawiałem z kanclerzem L'Rell.
Klingoni też widzieli sygnały. Nie znają wyjaśnienia tego zjawiska.
Czemu nie wszedł na pokład?
Bez wątpienia poświęcił się przywróceniu Enterprise online.
To coś więcej.
Kiedy ostatnio z nim rozmawiałeś?
Lata temu.
Ja też.
Wiem, że gdy się u was pojawiłam,
wziąłeś pod uwagę każdy efekt,
jaki wolkańska edukacja może wywrzeć na ludzkie dziecko.
A czego Spock miał nauczyć się ode mnie?
Empatii.
Musiał ją pojąć, by skutecznie porozumiewać się z ludźmi.
Nie nauczyłby się od matki?
Darzy ją wielką estymą, ale często...
Estyma przytłacza.
Dokładnie.
A rówieśnik...
- Myślałeś... - Tak.
Ale nie sądzę, żebym odniósł sukces.
Chyba nigdy cię w pełni nie zaakceptował.
Może się udało...
przez chwilę.
Tylko chwilę?
Zniechęca mnie, że nie przyjął tej lekcji.
Jestem pewna, że Spock rozumie empatię.
Słyszę, że czegoś brakuje.
Nie mówisz mi wszystkiego o waszej relacji.
Ciąży ci to.
Pomimo mojego odejścia będę dostępny,
jeśli kiedyś zechcesz porozmawiać.
Dziękuję.
Sugeruję, byś w międzyczasie
skupiła się na obecnych problemach.
Zbliżamy się do współrzędnych.
Przyjąłem. Przedstawcie się po kolei.
Nie wiem, co nas czeka. Chcę wiedzieć, z kim pracuję.
Wyłączcie dźwięk. Pomińcie stopnie. Od naukowców w lewo.
Michael Burnham.
- Evan Connolly. - Gen Rhys.
- Keyla Detmer. - Joann Owosekun.
Komandor podporucznik Airiam.
Ronald Altman Bryce.
Saru.
Po prostu Saru.
Rhys, naładuj fazery.
Bryce, transmituj standardowe pozdrowienie.
Owosekun, Saru, Connolly, Burnham, skanujcie wszystko.
Detmer, lataj dobrze.
- Tak jest. - Żółty alarm. Wychodzimy z warpu.
Wykrywam coś.
- Jak blisko to było? - Siedemset metrów.
Oczekiwałem czerwonego.
- Gdzie czerwone? - Czujniki na maksimum mocy.
Ani śladu sygnału lub generującego obiektu.
Jakby był mirażem.
Zidentyfikujmy to, co nas nieomal załatwiło.
To planetoida międzygwiezdna o prędkości 5000 kilometrów na sekundę.
Punkt zderzenia to dokładne współrzędne sygnału.
- Ciekawe. Ścigaj ją, Detmer. - Ścigam.
- Co mówią skany? - Zakłócenia od naładowanych cząstek.
- Skała ma atmosferę. - Jak to?
Nie jest tak duża, by generować pole grawitacyjne.
Nie jestem tego pewna.
Wpadliśmy w grawitacyjną studnię, która szybko się zmienia.
Chcę wiedzieć, co tam jest. Sugestie?
Discovery posiada kamery teleskopowe.
- Sfotografujmy planetoidę. - Zróbcie tak.
Mamy zdjęcia, ale im bliżej, tym lepiej.
- Przyspieszyć o ćwierć impulsu. - Przyspieszam.
Raport.
Odepchnęło nas jak dwa magnesy o tych samych ładunkach.
Nigdy czegoś takiego nie widziałam.
Interakcja zmieniła trajektorię obiektu.
Jest na kursie kolizyjnym z pulsarem.
Pozostało pięć godzin.
Tam jest okręt Gwiezdnej Floty.
Na ekran.
Widać dziwną szczelinę
przecinającą powierzchnię lodu.
Lądowali awaryjnie. Wywołaj ich, Bryce.
Żadnej odpowiedzi.
Nie możemy bardziej przybliżyć.
Komandorze Saru, wiem, że posiadasz większe okno optyczne.
Możesz odczytać numer?
„NCC-815”.
- Fregata medyczna. - Sprawdzam.
U.S.S. Hiawatha, uznany za zniszczony przez Klingonów dziesięć miesięcy temu.
Oznaki życia?
Wciąż nie możemy skanować.
Temperatura planetoidy: minus 120 stopni Celsjusza.
Podążajcie za nią.
Szykujcie ekspedycję.
Mamy miejsce, do którego możemy się teleportować?
Nie. Chmura naładowanych cząstek zakłóci sygnał transportera.
Bez wzmacniaczy wzorca teleportacja jest niebezpieczna.
- Wahadłowiec? - Grawitacja uniemożliwia lądowanie.
Jeśli ktoś tam jest, nie zostawię go.
Muszę wskazać, że prawdopodobieństwo przetrwania
w tak niesprzyjającym środowisku jest mało prawdopodobne,
a ryzykowanie życia załogi wymaga namysłu.
A jeśli się mylisz, mamy mniej niż pięć godzin.
Lądowanie na pędzącej planetoidzie
z przerywaną telemetrią i...
Wiem o tym.
Nie przeczekałem wojny z moją załogą, by teraz się wycofać.
Nie mam nic przeciwko odmiennym opiniom,
- ale niech przynoszą rozwiązania. - Tak.
Próbowałam je zaproponować.
Dla jasności,
nie ma na tym mostku nikogo,
kto porzuciłby brata lub siostrę z Gwiezdnej Floty.
Słucham cię.
Co wymyśliłaś?
Mamy niecałe dwie godziny, by wylądować,
poszukać ocalałych, ustawić wzmacniacze i wrócić.
Chyba że nasze sygnały zostaną zaburzone
i rozbije nas na milion kawałków.
- Możesz się wycofać. - Lubię kolejki górskie.
- A ty? - Nie przeszkadza mi ryzyko.
Ty też wskakuj w skafander, Nhan. Lecisz z nami.
- Nie mogę się doczekać. - Potrzebuję próbki planetoidy.
Byłam w maszynowni.
Zauważyłam, że zarodniki szaleją, gdy się zbliżamy.
Może to przypadek,
ale nie widziałam takiej zwyżki energii od czasu niesporczaka.
Stamets ma niezły dzień.
Stamets odchodzi ze statku.
Jeśli zadasz więcej pytań, będę płakać jak młody trible.
Obiecaj, że wrócisz. Nie mogę stracić was obojga.
Racja, nie możesz obiecać. To może kłam?
Wrócę, Tilly.
Zbędny personel jest proszony o opuszczenie ładowni.
Lądownik 1, przygotować się do startu.
Lądownik 4, przygotować się do startu.
Lądownik 2, zakończono sprawdzanie systemu.
Piloci lądowników mogą wejść na pokład.
- O rany. - Lądownik 4, potwierdzam kontrolę startu.
Lądowniki 1 do 4 uruchomione.
Kontrola lądownika, przygotować się na inicjację startu.
System autonawigacji jest online.
Te kapsuły zostały zbudowane z myślą o Kim-Tarze.
Ma podobne warunki grawitacyjne.
- Latałaś nimi? - Byłam jednym z pilotów testowych.
Dziewięć G przez 11 minut.
- W takim razie prowadzisz. - Przyjęłam.
Jedenaście minut to lekka przesada.
Dla niektórych.
- Dobra. - System sprawdzony.
Mostek, potwierdźcie sekwencję startową.
Silniki gotowe na mój znak.
Start za pięć,
cztery,
trzy,
dwa, jeden.
- Mamy odłamki. - No co ty.
Autonawigacja potwierdzona.
Mamy prądy termiczne.
Skała jest pod ciśnieniem
i zmienna grawitacja rozdyma odłamki.
Czyli eksplodują?
Serio? Jesteś zaskoczony?
Nie wykrywam żadnego wzorca dla tych wybuchów.
Magnetyzm miesza mi w nawigacji.
Mi też. Przełączcie na tryb manualny.
Tracę kontrolę.
Kapsuły są do tego stworzone. Steruj manualnie.
Całkiem manualnie?
Connolly, masz zbyt szerokie pole. Uważaj na głazy na siatce bocznej 6.
- Burnham ma rację. Schowaj się. - Nie ma racji.
Mówię ci, że masz zbyt szerokie pole.
Wycofaj się. To rozkaz.
Nie zmieniła wzorców lotu,
by dostosować się do zmian grawitacji.
Dam radę.
- Nie polegaj na czujnikach. - Nie kwestionuj moich obliczeń.
Moja współlokatorka z akademii była starszą o rok Caitianką,
ale mówiłem jej to, co tobie: wyluzuj i daj mi...
- Nie! - Connolly.
Lądownik 3 trafiony. Lądownik 2 uszkodzony.
Nawigacja jest offline.
Integralność struktury zagrożona. Niebawem nastąpi zawieszenie systemu.
Inicjacja katapulty.
Uwaga, błąd egzoskafandra. Katapultacja nie powiodła się.
Mam awarię całego systemu. Nie mogę się ewakuować. Spadek swobodny.
Kapitanie, diagnozujemy kapsułę.
Padła. Oto diagnoza.
- Zderzenie za 900 metrów. - Można katapultować?
Nie. Plecak odrzutowy jest uszkodzony. Hełm się zaciął.
Możecie zdalnie aktywować katapultę?
Mamy zakłócenia. Potrzebuję 30 sekund.
Bez napędu i tak spadnie.
Nie, jeśli go złapię.
Zapomnij, Burnham. Już straciłem człowieka.
Nie przeszkadza mi ryzyko.
A mi tak. Jeśli zawalisz, oboje zginiemy. Skup się na misji.
To rozkaz.
Sześćset metrów do zderzenia.
Musi nam pan zaufać.
Mówiłam, że nikogo nie porzucimy.
Pomożemy panu.
Pomożemy, tak?
- Tak. - Absolutnie.
Zróbcie to.
Obliczam spalanie, by zatrzymać prędkość graniczną.
Po katapultowaniu skierujcie mnie do kapitana.
- Próbuję. - Zderzenie za 20 sekund.
Nhan, trzymaj się kursu. Nic ci nie będzie.
- Ja lecę po kapitana. - Przyjęłam. Złap go, Burnham.
Namierzyłam.
Planuję twoją trajektorię. Masz mniej niż dziesięć sekund,
by go złapać i włączam silnik.
Przyjęłam. Wystrzel kapitana na mój znak.
Na trzy.
- Raz. - Dwa.
- Trzy. - Trzy.
Sześć sekund.
Pięć.
Cztery.
Trzy.
Dwie.
Jedna.
Maksymalny napęd.
Burnham?
Słyszysz nas?
Mówi Burnham. Mamy przyłożenie.
Jest mnóstwo zakłóceń.
Tilly ma rację. Gęstość energetyczna planetoidy jest poza skalą.
Musimy zdobyć dla niej próbkę.
Mój Boże.
Czerwony alarm...
Czerwony alarm. Za chwilę nastąpi kolizja.
Cały personel...
Za chwilę nastąpi kolizja.
Czerwony alarm.
To było ciężkie lądowanie.
Tytan złamany na pół.
Pole grawitacyjne było pewnie dziesięć razy silniejsze.
Nadlatujący obiekt.
Części pochodzące z Gwiezdnej Floty.
Widzę elementy nawigacji.
Wygląda na napęd wielokierunkowy.
I tłumiki inercji.
- Ten projekt... - Robi wrażenie.
Wiem. Sama je zbudowałam. Nie ma za co.
Nie stójcie tak. Chodźcie za dzieciakami.
AWARYJNA IZOLACJA
- Możemy tu oddychać? - Tak.
Ściągajcie hełmy i chodźcie.
Stop. Spójrzcie w dół.
Nie mam czasu na dekapitację.
Dzięki Bogu, że tu jesteście.
Komandor porucznik Jett Reno. Maszynownia.
Podałabym wam rękę,
ale jestem upaprana mózgiem Tellaryty.
Kapitan Christopher Pike z U.S.S. Discovery.
To komandor Burnham i komandor Nhan.
Widziałam insygnia. Dlatego was nie zwaporyzowałam.
- Kogo się spodziewałaś? - Żartujesz?
Może kogoś z bat'lethem.
Wystarczy mi ich do końca życia.
Rana Greka ciągle się otwiera. Biedaczek.
Miło poznać.
Krew Tellarytów zawiera dużo hemoerytryny.
Na Ziemi znajdziemy ją tylko u morskich bezkręgowców.
Ewolucja to nieprzewidywalna suka, co?
- Jak długo... - Dziesięć miesięcy, 11 dni.
Pamiętaj: nigdy więcej nie utknąć na terenie wroga podczas wojny.
Komandorze poruczniku, wojna się skończyła.
Nikt nie mówi po klingońsku, czyli wygraliśmy?
Zawarliśmy rozejm. Mamy pokój.
Rozejm z typkami, którzy piją krwawe wino?
Tak.
Słyszałeś, Valentine?
Wojna się skończyła. Wracamy.
Dostał odłamkiem w zastawkę aorty.
Nie miałam dawcy do transplantacji.
Podczepiłam jego serce do martwego Boliana.
- Nie jesteś chirurgiem. - Ciało to maszyna.
I dużo czytam.
Samodzielnie utrzymałaś wszystkich przy życiu?
Dzieciaki pomogły. Zbudowałam je, żeby się odciążyć.
Gdy zawieszałam przeciwwagę, trzymały mnie jak nietoperza.
- Kiedy was zestrzelili? - Lecieliśmy do bazy gwiezdnej 36.
Większość rannych zapakowaliśmy do kapsuł ratunkowych,
ale ci byli w złym stanie.
Została pani?
Oczywiście. A ty co byś zrobił?
Ale to kiepska decyzja.
Ta huśtawka trwa kilka godzin. Co się dzieje?
Planetoida leci prosto na pulsar.
Pole grawitacyjne ją rozerwie.
Co za ulga. Myślałam, że wszyscy umrzemy.
- Możecie nas stąd wydostać czy nie? - Spróbujemy.
Platformy są nietknięte. Możemy przenieść pacjentów?
- Ryzykowne, ale tak. - Gotowe.
Rozstaw wzmacniacze na jak największym obszarze.
- I wróć do ambulatorium. - Jasne.
Działamy.
Po co ich ruszać, skoro wytworzycie pole wzmacniające
do teleportacji z każdego miejsca?
Wzmacniacze to wsparcie,
gdyby główny transporter był offline.
Taka teleportacja jest pewniejsza
i bezpieczniejsza.
- Uruchomisz to? - Gdzie byłaś dziesięć miesięcy temu?
- Wiesz cokolwiek o sygnale? - Jakim sygnale?
Znaleźliśmy cię, namierzając współrzędne sygnału.
Jednego z siedmiu.
- Pojawiły się znikąd. - Nic o tym nie wiem.
Gdy ustawimy odległość, możemy teleportować po sześć.
Pole wzmacniające jest online.
Szybko.
Mamy sygnał transportera.
Alarm. Odłamków jest coraz więcej.
Gdy transportery działają, nie ma osłon.
Żółty alarm. Uniki.
- Sterburta trafiona. - Planetoida długo nie wytrzyma.
Powiadomcie doktor Pollard.
Zespół ma być gotowy na przyjęcie ocalałych.
Dalej.
Tak.
- Mamy pierwszych pacjentów. - Utrzymajcie nas w zasięgu.
Mówi kapitan, czekamy na ostatni transport.
Przekieruję moc.
Burnham, chodź.
Burnham...
Namierzcie mnie, jeśli mnie słyszycie.
Hełm.
- W porządku? - Tak.
- Pike do Discovery. Zabierzcie nas. - Chwila.
Wybacz.
Przepraszam.
- Nic ci nie jest? - Uszkodzenie kości udowej.
Za dwie godziny stanę na nogi.
To nic, że nie masz próbki. Obchodzisz mnie tylko ty.
Miałam ją w ręku.
Ale transporter jej nie złapał.
Jakby planetoida nie składała się tylko z materii barionowej.
- Tak. - Czyli Discovery być może
- dotknęło niemożliwego. - Niemożliwego.
Droga do potencjalnie nielimitowanego i w pełni wydajnego źródła energii.
Pączkuje nowa gałąź nauki, a my możemy być jej matkami.
- To by wyjaśniało niestabilną energię. - Muszę...
Zdobądź próbkę, zanim pochłonie ją pulsar.
Planetoida zrzuca skały.
Zmapowałam trajektorie. Mamy czas, by jedną złapać.
Tym się zajmowałaś? Miałaś odpoczywać.
- Jestem złym pacjentem. - Potwierdzam.
Do waporyzacji pozostało 67 minut.
Idź.
Tilly do maszynowni.
Weźcie symulator grawitacji i spotkajmy się w ładowni.
Mostek gotowy do przyjęcia.
Czy w skrzyni jest sprzęgacz przepływowy?
- Do aktywacji przekaźników. - Taki?
- Co pan tu robi? - To zależy.
Próbujesz złapać planetoidę?
Kawałek. Jeśli moja teoria jest dobra, to może być czarna materia.
I nie zaproszono mnie na imprezę?
- O Boże, zapraszamy! - Cofnąć się.
Symulator grawitacji jest online.
Przyjąłem. Zajmiemy pozycję.
Panie Saru.
Moja misja jest zakończona.
To chyba należy do pana.
Dziękuję.
Poruczniku Detmer, obierz kurs przejęcia.
- Ustaw planetoidę na naszej drodze. - Z przyjemnością.
- Coś jest nie tak. - Trzymajcie się.
Osłony rufy na 110 procent.
Dziewięćdziesiąt sekund do przeciążenia.
Detmer, hamuj.
Jest w ładowni.
Systemy nietknięte.
- Możemy lecieć. - Wynośmy się.
Ładownia, podajcie status.
Trochę mała.
Ładownia potrzebuje trochę pracy, ale wszystko dobrze.
To potęga matematyki, ludzie!
- Dawajcie. - Racja, chorąży.
Proszę.
Lepiej?
Oficer nie może wyglądać jak wieża w Pizie.
Doktor Pollard jest skrupulatna.
- Słyszałam, że zostanie pan tutaj. - Tak.
Uszkodzenia Enterprise są poważne.
Inżynierowie nie wiedzą, kiedy znów będzie online.
Czy Saru wie?
Tak.
Potraktujemy to jak „pieczę naprzemienną”.
Jest bardzo bystry.
Skoro Federacja powierzyła Discovery określenie źródła
i znaczenia tych sygnałów, potrzebuję takiej załogi.
I nowego gabinetu.
- Gdzie się siada? - Nikt tu nie siadał.
Lorca nie zachęcał do dysput.
Cóż...
Chcę, żeby moi ludzie czuli, że mogą przysunąć krzesło i mówić.
Może zmyjemy się stąd?
- Chodź. - Tak jest.
NIE KAŻDA KLATKA TO WIĘZIENIE NIE KAŻDA STRATA JEST WIECZNA
Czy Spock mówił, czemu nie pozostajemy w relacji?
Nie konkretnie.
Ja jestem powodem.
Chciałabym wejść na Enterprise.
Spotkać go.
Przykro mi, ale Spocka tam nie ma.
Wziął urlop.
Ominięcie wojny,
gdy Enterprise był na pięcioletniej misji,
odbiło się na załodze.
Na Spocku.
Także na mnie.
Nawet gdyby was wezwali,
nie zdążylibyście wrócić.
Nie bez powodu otrzymaliście rozkaz pozostania.
Byliście ostatecznym ratunkiem.
„Jaki jest cel pozostawania w oddaleniu, jeśli nie będzie do czego wracać?”
Spock zadawał niesamowite pytania.
To całkowicie logiczne, ale sprawia, że wszyscy dostrzegają
logikę początku, a nie końca.
Wyprzedzał nas wszystkich.
Kilka miesięcy temu...
Coś się w nim zmieniło.
Jakby skończyły mu się pytania bez odpowiedzi.
Nie chciał rozmawiać ze mną ani nikim innym.
Nie wie pan, co się stało?
Zajmuje stanowisko na mostku. Ufam mu bezwarunkowo.
- Poprosił o urlop, więc go udzieliłem. - Jak długi?
Nie wiem.
Miał zaległe całe miesiące.
I tak chcę wejść na pokład.
Nie wiem, co mogę znaleźć, ale...
Muszę.
Kapitan Pike na mostek.
Zrób to.
Burnham,
gdziekolwiek zaprowadzi nas misja,
spróbujmy się przy tym trochę zabawić.
Narobić hałasu.
Nastroszyć kilka piór.
Nie mogę się doczekać.
OTWÓRZ
PORUCZNIK SPOCK, DZIENNIK PERSONALNY
Dziennik.
Jako dziecko miewałem „koszmary” - tak nazywała je matka.
Nauczyła mnie panować nad strachem
za pomocą rysunku.
Koszmary powróciły.
Wciąż ta sama wizja.
Zrozumiałem jej znaczenie i to, gdzie mnie prowadzi.
Na wypadek śmierci zakodowałem ją w tym pliku.
To może być mój ostatni zapis na pokładzie.
Żałuję, że nie powiedziałam ci tylu rzeczy.
Chciałabym tyle powiedzieć teraz.
Spóźniłam się, prawda?
Spock.
Mogę tylko się modlić, żebym znów cię nie straciła...
bracie.
Napisy: Inez Girek